پنجره

گرفت ياس مدارم دهان پنجره را

بريد تيغ شفاوت زبان پنجره را

نه گل بجاست نه گلدان نه عشق نه نيلا ب

چه آمده است به سر ميز بان پنجره را

نه شيشه ماند نه چوب و چه ماند خا کستر

چه کس سرود غم همز بان پنجره را

به ضرب سنگ سياهي که از زما ن باريد