وطن

وطنم دو با ره اينک تو  و شانه ها ي پامير

بتکان  ستاره هارا  که  سحر  شود فرا گیر

بتکان ستاره ها را که ستاره های این شهر

همه  یاد  گار زخمند  همه یاد گار  زنجیر

منم  و  ا مید روزی  که ترا  چنان  ببینم

که شوی چو بال طاووس به هزار رنگ تصویر

گل  و  گندم  و  شقایق  بد مد زدشت  هایت

زبلند  شانه  هایت  شود  آفتاب   تکثیر

وطنم مبادا روزی که کسی ز غنچه  هایت

به فرا قت ا شک ریزد زغمت شود گلو گیر